Srisuda's profileการเดินทางสู่ภายในตัวตนPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
September 16 นิราศนอริช ตอนที่ 6 กลับมาอีกครั้ง
ตามคำเรียกร้องของแฟนานุแฟน วะฮ่าฮ่า อ้าว ไม่มีใครเรียกร้องหรอกเหรอ เออ
เราเรียกตัวเองก็ได้ โอม จงมา จงมา ... เริ่ม นิราศนอริช ตอนใหม่ ณ
บัดเดี๋ยวนี้ ..... เครื่อง
บินจากอัมสเตอร์อัม ถึง นอริช ใช้เวลาราว 45 นาที (แต่นั่งรอ 7 ชั่วโมง)
ในที่สุดนางสาวศรีสุดาก็ถึงสนามบินเมืองนอริชจนได้ อา!
ศรีสุดามองเห็นเจ้าหน้าที่กำลังขนกระเป๋าสัมภาระอยู่ข้างเรือบิน
ด้วยความเกรงใจและประสงค์จะช่วยแบ่งเบาภาระเจ้าพนักงานท่านนั้น
หล่อนจึงปรี่้เข้าไป หมายจะหยิบกระเป๋าตัวเองมาลากเสียเอง
เดือดร้อนเจ้าพนักงานต้องรีบห้ามปราม แล้วบอกหล่อนว่า กรุณาไปรอรับที่ the
baggage reclaim นะครับ please ๆ อ้าว เบ๊อะได้อีกนะยะหล่อน ผละจากคุณพี่เจ้าพนักงาน ศรีสุดาก็เดินเข้าไปในตัวอาคาร
ตามหลังท่านผู้โดยสารอื่น ๆ ไป ตอมอก็รอตรวจอยู่
หล่อนรีบเตรียมแผ่นฟิล์มเอ็กซเรย์ปอดไว้รอท่า แต่เขาตรวจไหม???? ไม่เลย
ไม่แม้แต่ถามด้วยซ้ำว่าปอดของหล่อนมีรอยจริงหรือ ถามแค่ว่า "Do you have
....?" ถามหาใบอะไรสักอย่าง หล่อนไม่รู้หรอกว่าใบอะไร
แต่ขอตอบว่ามีไว้ก่อนล่ะฟะ กลัวเขาส่งกลับประเทศ แล้วก็ทำท่าค้นยึกยัก ๆ ๆ
คุณพี่ตอมอเห็นท่าทางงุ่มง่ามเลยควักใบ Immigration form ขาเข้า ใบเล็ก ๆ
ให้หล่อนซะ จะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว อ้าว ใบนี้เองหรอกเหรอ (สำเนียง
Norwich นี่ฟังยากเหมือนกันนะคุณผู้อ่าน) หลบไปกรอกใบ Immigration form เรียบร้อยเป็นคนสุดท้ายแล้ว
ศรีสุดาก็ค่อยนำแบบฟอร์มนั้นไปให้คุณพี่ตอมอ คุณพี่น่ารักมาก
หาได้ถือสาความเฉิ่มของหล่อนไม่ ประทับตราปังให้หล่อนเข้าประเทศ
โดยไม่ได้สอบถามอะไรมากไปกว่านั้นเลย พร้อมกับอวยพรส่งท้ายว่า "Hope you
enjoy living your life here" ประทับใจศรีุสุดามาก ๆ
ถือเป็นฤกษ์งามยามดีสำหรับผู้พลัดถิ่น
เมื่อเจอเจ้าของบ้านที่มีมิตรใจไมตรีขนาดนี้ เดินโต๋เต๋หาทางออกจากสนามบินได้แล้ว เจอคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนรอรถเมล์อยู่ ใจจริงศรีสุดาอยากไปรถเมล์ เพราะมีกระเป๋าลากใบใหญ่มาแค่ใบเดียว ไม่พะรุงพะรังมาก แต่อ่านจากเว็บไซต์มหาวิทยาลัยแล้วว่า ถ้านั่งรถเมล์ ต้องไปต่ออีกสายที่ในเมือง จากประสบการณ์ชีวิตที่หลงทางมาไม่รู้กี่ครั้ง ทำให้หล่อนตัดสินใจเรียกแท็กซี่ พี่แท็กซี่ดีใจมาก รีบปากหวานว่า "You are really smart" แหม! ถ้าฉลาดจริง คงสามารถขึ้นรถเมล์ไปเองได้แล้วล่ะค่ะพี่ นีีคงยังฉลาดไม่ถึงขึ้น จึงได้นำเงินมาให้คุณพี่อย่างนี้ คนอังกฤษช่างพูดช่างคุยนัก พี่แท็กซี่พูดไม่หยุดตลอดทาง ตะแกว่า
ศรีสุดาเป็นคนไทยคนแรกที่แกเคยรับจากสนามบินไปส่งที่มหาวิทยาลัย
แกเลยอนุมานว่าคงมีคนไทยน้อยเนอะ นั่นออกจะทำให้ศรีสุดาดีใจอยู่นิด ๆ
เพราะหล่อนต้องการมาเคี่ยวกรำภาษาอังกฤษของตัวเองให้หนักที่สุด
ถ้าเจอคนไทย หล่อนก็กลัวว่าหล่อนจะมัวแต่พูดภาษาบ้านเกิดตัวเองมากไป
จนไม่ได้เรียนรู้ (ที่ไหนได้ คนไทยเยอะมาก พูดภาษาไทยทุกวัน
มากบ้างน้อยบ้างตามแต่โชคชะตา คุณพี่แท็กซี่นี่ช่างไม่รู้เรื่องเลยนิ) อาเสียค่าแท็กซี่ไปสิบเอ็ดปอนด์ ในที่สุดก็ถึงแล้ว University of East
Anglia หน้าตาเป็นเช่นนี้นี่เอง ว่าแต่ ต้องไปพักที่ไหนหว่าี้
นี่ก็ปาไปเกือบหกโมงเย็นละ พี่แท็กซี่พาหล่อนไปส่งที่ Accommodation
Office แต่แหงล่ะว่ามันปิดแล้ว อ้าว ศรีสุดาจะมีที่ซุกหัวนอนไหมล่ะคืนนี้ TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://universe111.spaces.live.com/blog/cns!C11D1A31D0FB708E!836.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
